Het onderzoekscentrum ECN wilde een apparaat maken dat gebruikt kon worden voor de productie van flexibele zonnecellen.

Er werd een apparaat gemaakt dat silicium op de zonnecellen zou kunnen dampen. Silicium het belangrijkste component van zonnecellen.

De dichtheid van het silicium kon helaas niet verhoogd worden, hierdoor kon er niet genoeg elektriciteit geproduceerd worden om het apparaat tot een commercieel succes te maken. Hierdoor lag de grote machine te verstoffen in een loods bij vliegveld Eindhoven. Vijftien jaar later kwam Christian Rood toevallig de machine tegen en zag er meteen potentie in. Silicium was namelijk nog niet geschikt voor gebruik in de accu’s van smartphones en elektrische auto’s, terwijl het wel veel energie kan opslaan. Wat de zonnecelmachine zo handig maakt is dat normaal gesproken silicium opzwelt zodra er ionen worden aangevoerd en zo het apparaat beschadigd raakt. De batterijen kunnen per direct tot 70 procent meer opslaan. De zonnecelmachine maakt silicium in poreuze laagjes, waardoor er ruimte is voor de zwelling. De machine was misschien niet geschikt voor de productie van zonnecellen, maar wel voor de accu-industrie.